سلام سلام!!

سلام باز هم آمدم تا فعالیت جدیدی را آغاز کنم

خیلی وقت بود به وبلاکم سری نزده بودم

دلم برایش تنگ شده بود .

تا نوشته ی جدید تر خدا نگه دار!

نظر بدید؟؟

ایران ماهواره ملی امید را به فضا پرتاب كرد

احسان مهرجو    ماهنامه نجوم

15-11-1387

ماهواره ملی امید به وسیله ماهواره بر "سفیر 2" برای اولین بار در تاریخ كشورمان به فضا پرتاب شد و در مدار پیش‌بینی شده قرار گرفت. این ماهواره در اولین اقدام پیام صلح و دوستی رئیس جمهور با صدای وی را به زمین مخابره كرد. ماهواره ملی امید بوسیله ماهواره بر "سفیر 2" که به صورت کاملاً بومی در کشور طراحی و ساخته شده است، درمدارزمین قرار گرفت. ماهواره ملی امید با وزن حدود 25 کیلوگرم از نوع ماهواره سبک است، این ماهواره با هدف برقراری ارتباطات متقابل ماهواره و ایستگاه زمینی، تعیین مشخصات مداری و تله متری مشخصات زیرسامانه ها، در مدار زمین قرار داده شده است، ماهواره امید هر 24 ساعت 15 بار در یک مدار بیضوی به اوج 530 کیلومتر به دور زمین می چرخد و در هر دور، دو بار به وسیله ایستگاه‌های زمینی دورسنجی و بردسنجی کنترل و هدایت می شود. ماهواره ملی امید با دو باند فرکانسی و هشت آنتن، اطلاعاتی را به زمین ارسال و از زمین دریافت می کند. ماهواره­ بر "سفیر 2" نیز به عنوان پرتابگری دقیق و هدایت پذیر، قادر است ماهواره‌های سبک را تا ماورای جو پرتاب و در مدار پیش بینی شده قرار دهد . کلیه قطعات و اجزاء این ماهواره و ماهواره بر از جمله موتور ماهواره بر که از تکنولوژی بسیار بالایی برخوردار است، بدست متخصصان افتخارآفرین صنایع هوافضای کشور طراحی و تولید شده است. ماهواره امید در بهمن‌ماه سال گذشته با حضور ریاست جمهوری اسلامی ایران رونمایی و ماهواره بر "سفیر 1" در خردادماه سال جاری با حضور ریاست جمهوری بصورت آزمایشی با موفقیت پرتاب شد. بازتاب این خبر چنان گسترده بود که امروز صبح و تنها لحظاتی پس از پرتاب ماهواره امید، شبکه الجزیره قطر این خبر را به صورت فوری زیرنویس کرد و سایر خبرگزاری های معتبر نظیر CNN، رویترز نیز پرتاب ماهواره امید را پیشرفتی بزرگ در دانش و فناوری ایران قلمداد کردند. خبرگزاری عربستان هم با درج این مطلب در سایت خود نوشت: همه اجزای این ماهواره و موشک " سفیر 2 " که حامل آن بود، ساخت ایران است.   مشخصات فنی ماهواره امید نوع ماهواره : مخابراتی ابعاد کلی سازه در حالت بسته:    40*40*40 سانتی متر   وزن : 27 کیلو گرم کنترل حرارات : پسیو باند فرکانس:   UHF ساختار ایستگاه‌های زمینی ماهواره امید :  - ایستگاه‌های رنجینگ (4 ایستگاه) - ایستگاه های تله متری و تله کامند(3 ایستگاه) - ایستگاه کنترل مرکزی (ا ایستگاه)  فناوری‌های کلیدی در پروژه - تولید الکترونیک ماهواره - تولید فرستنده و گیرنده فضایی - فناوری QSM به عنوان فناوری حساس سازه‌ای در ماهواره - فناوری TVT به عنوان فناوری حساس طراحی حرارتی ماهواره - تست‌های محیطی فضایی بعنوان بالاترین رده کیفی قطعات - فناوری بکارگیری GPS فضایی بخصوص در ماهواره بدون پایداری امید - فناوری Ranging - فناوری شبیه‌سازی پرواز ماهواره - مهندسی سامانه فضایی بصورت کاملاً بومی - اثبات وجود ماهواره در مدار - تعیین دوره تناوب و زمان طلوع ماهواره با دقت بالا - ارتباط تله متری تله کامند با ماهواره - تهیه نرم افزارهای گزارش گیری برای تحلیل اطلاعات تله متری

چرخش شهابسنگ 2009 BD در یکی از هم جهت ترین مسیرهای ممکن با سیاره زمین یکی از نادرترین رویدادهای آسمانی است که از هفته جاری آغاز شده و تا سال 2034 تکرار نخواهد شد.
به گزارش خبرگزاری مهر، طی هفته جاری سیاره زمین میزبان شهاب آسمانی خواهد بود که در فاصله تقریبی 650 کیلومتری- فاصله ای کمتر از دو برابر فاصله زمین تا ماه- به دور زمین گشت خواهد زد.

این صخره کیهانی با وسعت 8 متر 2009 BD نام داشته و در دسته شهابسنگهای CO-Orbital قرار دارد به این مفهوم که در مسیری مشابه مسیر زمین به دور خورشید می گردد. چنین نقطه مشترکی می تواند فرصتی مناسب را به منظور دستیابی اطلاعات با ارزشی از طبیعت شهابسنگها به وجود آورد.

این نوع از شهابسنگها بر خلاف گونه های فانی و زود گذر که دوامی چند لحظه ای دارند با زمین همگام شده و رقصی مارپیچی را برای ماه ها و گاهی اوقات برای سالها به نمایش خواهند گذاشت. به همین دلیل گاهی این پدیده های آسمانی با وجود ابعاد کوچکشان به ماه دوم تعبیر می شوند.

به صورت میانگین سالانه هشت نمونه از شهابسنگهای CO-Orbital در جهان کشف می شوند با این حال شهابسنگ 2009 BD به این دلیل که با زاویه 1.5 درجه از مسیر اصلی زمین بر مدار خورشید قرار گرفته است یکی از مشابه ترین مسیرها را نسبت به زمین طی خواهد کرد که در میان نمونه های مشابه در نوع خود بی نظیر است.

اخترشناسان بر این باورند که با استفاده از این خصوصیت شهابسنگ می توان با کمک فضاپیمایی به آن دست یافته و به جمع آوری نمونه های مطالعاتی پرداخت.

بر اساس گزارش نیوساینتیست، آخرین تاریخی که شهابسنگ 2009 BD از مسیری نزدیک از زمین عبور کرده است به سال 1955 باز می گردد اما به دلیل اینکه مسیر چرخش آن طی دوره جدید مسیری دایره ای و کامل نیست در 2 ژوئن 2011 مجددا از زمین عبور خواهد کرد و تا سال 2034 این پدیده تکرار نخواهد شد.

ماهنامه نجوم

اگر در گذشته سیارات سرگرمی خوبی برای مردمان باستان بوده اند، امروزه اما چهار سیاره زمین گون (داخلی) به سوژه اصلی منجمان در مطالعات های سیاره ای بدل شده اند ... سیارات عطارد، زهره، زمین و مریخ را به ترتیب فاصله شان از خورشید با یک خط فرضی به هم وصل کنید. خواهید دید که توزیع سیارات به لحاظ اندازه تقریبا متقارن خواهد بود بطوریکه دو سیاره بزرگتر در میان دو سیاره کوچکتر قرار می گیرند. و اگر این ویژگی از دل حلقه ای از ذرات شنو خرده سنگ پدیدار شده باشد چنین تقارنی تصادفی نخواهد بود.                «براد هانسون»(Brad Hansen) از دانشگاه کالیفرنیا موفق به ساخت یک شبیه سازی عددی شده است تا دریابد چگونه حلقه ای از مواد سنگی در دوران اولیه منظومه شمسی منجر به شکل گیری سیارات شده است. او متوجه شد که در این شبیه سازی دو سیاره بزرگتر نزدیک به لبه های داخلی و خارجی حلقه شکل می گیرند (مانند زمین و زهره) و تعدادی جرم کوچکتر نیز در میانه حلقه تشکیل می شود. این اجرام توسط دو جرم بزرگر به اطراف پراکنده می شوند و چنانچه  در بین راه برخوردی با آنها صورت گیرد می توانند در مدارهایی پایدار قرار گیرند، مشابه با مدارهای عطارد و مریخ. آنهایی هم که در بیرون از حلقه قرار گرفته اند قادر به جرم اندوزی و افزایش جرم خود نبوده و کوچک و خرد باقی خواهند ماند. به اعتقاد هانسون این نتیجه با خصوصیات پیشین عطارد و مریخ به خوبی سازگار است. او که این مطالب را در جلسه انجمن نجوم امریکا بیان می کرد در ادامه افزود:" هر دو سیاره ی کوچک ویژگی هایی دارند که می تواند ناشی از برخوردهای عظیم باشد. در یکی از اجراهای شبیه سازی هانسون زمین نیز ضربه ای را دریافت کرد، بسیار شبیه به ضربه ای که گفته می شود منجر به پیدایش ماه شده است.

این مطلب را من از ماهنامه نجومگرفته ام.

ناسا اخیرا با انتشار فراخوانی این سوال را مطرح کرده است که با شاتل های بازنشسته چه کار کنیم. بسیاری معتقدند که بایستی آنها را در موزه و یا پارک های نمایش موشک نگهداری کرد. «اریک نایت» اما ایده جدیدتری دارد...

به نظر می رسد که شاتل های فضایی در سپتامبر 2010 بازنشست شوند. ناسا (NASA) اخیرا با انتشار فراخوانی این سوال را مطرح کرده است که با شاتل های بازنشسته چه کار کنیم. بسیاری معتقدند که بایستی آنها را در موزه و یا پارک­ های نمایش موشک نگهداری کرد. «اریک نایت» اما ایده جدیدتری دارد: آنها را به مریخ بفرستیم.

اریک نایت، مدیر آینده­ گرا و موسس شرکت "UP Aerospace و فناوری های شگفت انگیز" معتقد است که راه حل او بسیار ساده است و در عین حال امکان سفر انسان به مریخ را طی چند سال آینده به جای چند دهه بعد ممکن می­سازد.

طرح پیشنهادی نایک که او آن را "مریخ روی یک بند کفش"  می­ نامد ابتدا دو شاتل را ترسیم می­کند که به مدار زمین می ­روند، سپس در کنار هم جفت شده و با یک تسمه به سامانه­ ای با نیروی پیشرانش کافی متصل می­شوند. و بعد یک کانال قابل تورم که فشار هوای داخل آن تنظیم شده است دو مدارگرد را طوری به یکدیگر ارتباط می­دهد که فضانوردان می ­توانند بین دو شاتل تردد کنند.

 

 

اما قسمت جذاب این ماجرا روشی است که گرانش مصنوعی را در طول سفر به مریخ فراهم می ­کند. اریک نایت در وب سایت شخصی خود در این خصوص چنین توضیح می ­دهد:

1.       وقتی سکوی پیشرانش، شتاب لازم را به این سامانه­ داد­، تسمه از این دو مدارگرد جدا شده و به فضا پرت می ­شود.

2.       سپس دو مدارگرد از یکدیگر جدا شده و با فاصله چند صد متر از هم قرار می ­گیرند اما کماکان از طریق یک کابل اتصال که به صورت قرقره­ وار باز می­شود به یکدیگر متصل ­اند.

3.       هنگام جدا شدن دو مدارگرد، کانال آکاردئون مانند که مخصوص انتقال خدمه است باز و طویل می­شود.

4.       وقتی مدارگردها در بیشترین فاصله­ تثبیت شده از هم قرار گرفتند، بطور همزمان سامانه­ های کنترل واکنش خود را روشن می­کنند تا با تنظیم موتورها گرانش مصنوعی مناسب و راحت را برای مسافران سیاره سرخ فراهم کنند.

 

 

بارش شهابی ربعی

نگارش یافته توسط خسرو جعفری زاده

یکی از بارشهای شهابی معروف در فصل زمستان، بارش شهابی ربعی است. ربعی نام صورت‌فلکی است که امروزه جایی در نقشه‌های ستاره‌شناسی ندارد، اما در گذشته مکان آن در بین صورت‌فلکی گاوچران ( عواء ) و اژدها قرار داشته است. این صورت‌فلکی دارای یکی از بارش‌های معروف سال است که در روز 14 دیماه به اوج فعالیت می‌رسد و در این زمان با تعداد شهاب متغییر بین 60 الی 200 شهاب در ساعت خواهد داشت. بارش شهابی ربعی در سال 1387 و 2009 میلادی در روز 14 دیماه و ساعت 16 و 20 دقیقه به اوج خواهد رسید و در این روز نیز ماه به صورت تربیع است و فرصت مناسبی را در صورت ابری نبودن هوای کشور برای شما بوجود خواهد آورد. کانون این بارش در ساعت 12 و 40 دقیقه ( نیمه شب ) طلوع می کند و بهترین زمان برای رصد این بارش بامداد روز 15 دیماه است. منتظر گزارش‌های بسیار خوب شما از این بارش هستیم info@nightsky.ir This email address is being protected from spam bots, you need Javascript enabled to view it       بارش‌ شهابی ربعی در سال 1386

الحمدلله الذی جعلنا من المتمسكين بولایه علی بن ابیطالب

 

سلام بر محرم، سلام بر ماه غم، سلام بر طلیعه حزن و ماتم
سلام بر حسین ، سلام بر خون خدا، سلام بر سبط مصطفی، سلام بر زاده علی و زهرا
سلام بر کربلا، سلام بر کویر تف دیده تشنه خون، سلام بر صحنه تجلی عشق اله، سلام برسرزمین بلا
سلام بر زینب ، سلام بر دختر علی، سلام بر ظفرمند عرصه دلدادگی، سلام بر غیرت آموز مکتب حسین

سپیده صبح محرم سرزد و دل هزاران عاشق حسین به خروش برآمد. سالی نو رسید و حجاب ظلمت و غفلت به تجلی حسینی دریده شد.

دریغا که خون حسین و اشک یتیمان و رعد صدای زینب، دل در تکاپو نیندازد و زنگار از قلب نزداید. هان، محرم آمد و صدای "هل من ناصر" حسین در صحرای کربلا نه که در تمام زوایای عالم پیچید. زهره در تکاپو آمد و کیهان را غیرت درگرفت. آیا یاوری هست؟

محرم جلوه عشق حضرت حق و رسیدن به مقام "راضیه مرضیه" است. حسین بن علی(ع) با لشکری از نور به قلب شب زد تا دلدادگی خود به حضرت دوست و دلسوزی برای اسلام عزیز را به تصویر کشد. اما هیهات که کاخ ظلم سربرافرازد و فرزند علی ساکت بماند. همان علی که اشک یتیم را تاب نمی آورد و بی مروتی را به نظاره نمی نشست. حسین همان علی است با یارانی با وفا و خاندانی از جان گذشته که رحل اقامت در مسلخ عشق دوست انداختند و جان شیرین برایش باختند.
محرم فرصتی است تا عاشورایی شویم و عاشورایی بمانیم. دست به دامان حسین زنیم و تا ماورای هستی به پرواز درآییم. از غیرت زینب درس گرفته و نوامیس خویش را از عطر حیای دختر علی معطر بخواهیم .

بی شک صدای مظلومیت حسین بن علی(ع) همیشه تاریخ در گوش جهانیان طنین افکن است و یزیدیان را به هراس می افکند. آنانکه به این صوت الهی لبیک گویند و ندای "یالیتنی کنت معکم" سردهند از تبار عاشورا خواهند بود.

 

        

 

در آستانه سال جهاني نجوم انجمن نجوم ايران ضمن دعوت از اعلام برنامه هاي گروهها مختلف براي پيشواز از اين سال جزيياتي از برنامه هاي فردا از جمله برنامه تلوزيوني آسمان شب و ويژه نامه هاي ماهنامه نجوم و روزنامه جام جم را اعلام نمود امشب جهان تحويل سال ميلادي را شاهد خواهد بود و بامداد فردا نخستين روز از سالي خواهد بود كه به نام سال جهاني نجوم نامگذاري شده است. سالي كه با شعار «بر شما باد كشف جهان» قرار است فرصتي براي درك دوباره جايگاه ما در كيهان و كشف دوباره شور و اشتياق مواجهه با دنياي شگفت‌انگيز علم باشد. ايران با قدمتي طولاني در علم بويژه در نجوم يكي از كشورهايي است كه تلاشي ويژه براي گراميداشت اين سال انجام داده است. انجمن نجوم ايران كه با برگزاري شب يلدا به استقبال اين سال رفته بود فردا شب در كمنار گروههاي نجوم آماتوري سراسر كشور با رصد آسمان از اين سال استقبال خواهد كرد اگرچه به دليل تقارن آغاز سال 2009 با ايام محرم مراسم افتتاحيه رسمي در نيمه دوم اسفند ماه برگزار خواهد شد. برنامه هاي روز آغاز فردا – 5 شنبه – در سراسر كشور گروههاي نجومي با رصد خورشيد پيش از غروب و مشاركت در پرو‍ژه سپيده دم يا Dawn به استقبال سال جهاني نجوم خواهند رفت شهرهاي اروميه،‌سعادت شهر،‌اصفهان،‌مشهد،‌زاهدان‌،اهواز و تهران تا كنون مشاركت خود در اين برنامه ها را اعلام كرده اند و از ديگر گروهها نيز دعوت مي شود با برگزاري اين برنامه به استقبال اين سال بروند. در همين حال پروژه بين المللي صلح ستارگان نيز نخستين برنامه رصد مشترك خود در نقاط مرزي را فردا شب در جزيره قشم برگزر خواهد كرد از سوي ديگر فردا شب وي‍ژه برنامه زنده آسمان شب از شبكه 4 سيما پخش خواهد شد.  انجمن نجوم ايران نيز اعلام كرد از بامداد روز شنبه به طور رسمي سايت خبري برگزاري سال نجوم در ايران در نشاني www.astronomy.ir به فعاليت خواهد پرداخت تا به عنوان مرجع رسمي و مورد تاييدانجمن نجوم ايران در اطلاع رساني اين سال به فعاليت بپردازد.  ويژه نامه هاي سال جهاني نجوم ماهنامه نجوم و روزنامه جام جم ويژه نامه هاي وي‍ژه اي براي استقبال از اين سال منتشر كرده اند. فردا 5 شنبه روزنامه جام جم در صفحه آخر خود پيام دكتر صداق واعظ زاده ،‌معاون علمي رييس جمهور در استقبال از اين سال را منتشر خواهد كرد و همراه اين روزنامه مي توانيد ويژه نامه 16 صفحه اي كه تماما در رابطه با اين سال تدوين شده است را تهيه كنيد. اين وي‍ژه نامه دربردارنده مطالب متنوعي از يادداشت‌ها، مقالات، گفتگوها و اطلاعاتي است كه همه آنها به طور اختصاصي براي اين ويژه‌نامه تاليف شده است. افرادي مانند دكتر علي‌اكبر ولايتي، دكتر رضا منصوري، دكتر فيروز نادري، انوشه انصاري، دكتر جمشيد قنبري، دكتر شاهرخ رزمجو، دكتر توفيق حيدرزاده، دكتر محمدتقي ميرترابي، سيدمحسن قاضي ميرسعيد، پدرو روسوف مايكل كرول، فيليپ پليت، مايك سيمونز، بروس مك اندلس، سياوش صفاريان‌پور، بابك امين تفرشي و محمد مهدي مطيعي مطالبي درباره اين سال و چشم‌اندازهاي پيش روي سال نجوم براي اين ويژه‌نامه نوشته‌اند كه فردا مي‌توانيد آنها را مطالعه كنيد. در كنار اين مجموعه، مقالاتي درباره جنبه‌هاي مختلفي از نجوم نيز در اين ويژه‌نامه انتشار مي‌يابد كه شما را براي برگزاري اين سال و مشاركت در آن كمك كند و همچنين تقويمي از رويدادهاي نجوم سال آينده را مي‌توانيد در اين ويژه‌نامه بيابيد. ماهنامه نجوم نيز شماره 181 خود را به سال جهاني نجوم اختصاص داده است كه مي توانيد اين شماره را از دفتر ماهنامه نجوم و همينطور فروشگاههاي معتبر مطبوعات تهيه كنيد. در رويدادي ديگر وب سايت شاخه آماتوري انجمن نجوم ايران از ابتداي ماه بهمن فعاليت خود را به طور متفاوتي آغازخواهد كرد. انجمن نجوم ايران پيشاپيش آغاز سال جهاني نجوم را به همه علاقمندان تبريك مي گويد.

آخرین بروز رسانی ( 11-10-1387 )

نظر یادتون نره؟

پس چرا نظر نمی دهید

مطالب جدید توراه  

بار ديگر ميهماني شهاب‌ها فرا رسيد و اين بار جبار زيبا‌ترين صورت فلكي آسمان شب ميزبان مهماناني از دوردست‌هاي عالم هستي خواهد بود.

پوریا ناظمی

منبع CERN

20-6-1387

ساعت 12:06 دقيقه امروز چهارشنبه به وقت تهران زماني كه مونيتورهاي نصب شده بر اولين حسگر شتاب دهنده LHC‌ در مقر كنترل اين ماشين در ژنو عبور ذره ورودي به اين ماشين را در مسير درست خود تاييد كرد موجي از شادي دانشمنداني را كه بيش از 20 سال بر اين پرو‍ژه فعاليت مي كردند در بر گرفت

ادامه مطلب

دجاجه دجاجه صورت فلکی شمالی درخشانی است که در امتداد کهکشان راه شیری قرار دارد.

ستارگان شمالی این نقشه ستارگان ، تصویر بخش درونی نیمه شمالی کره آسمان بر صفحه‌ای تخت است.

سه ستاره درخشان کمربند جبار و ستاره رجل الجبار در پای راستش یافتن این صورت فلکی را آسان می‌کند.

ستارگان جنوبی این نقشه ستارگان ، تصویر نیمه جنوبی کره آسمان بر روی صفحه‌ای تخت است.

مقدمه

از زمانهای کهن ، مردم در آسمان شب در میان گروههای ستارگان ، اشکالی خیالی دیده‌اند. با استفاده از خطوط ، آنها ستارگان این گروهها را به یکدیگر متصل کرده و اشکالی به نام صورت فلکی را تشکیل داده‌اند. امروز طبق سیستمی بین المللی آسمان پیرامون زمین به 88 منطقه تقسیم می‌شود و هر منطقه در بر گیرنده یک صورت فلکی است.

طرح هر صورت فلکی نمایانگر شیء یا جانداری است و تعدادی از آنها به یاد شخصیتهای اسطوره‌ای نامگذاری شده‌اند. از زمین ، ستارگان هر صورت فلکی مجاور یکدیگر به نظر می‌آیند، اما در حقیقت آنها فاصله بسیاری از همدیگر دارند. همگی آنها در فواصل مختلفی از زمین قرار دارند. اگر می‌توانستیم از جای دیگری از فضا به صورت فلکی جبار نگاه کنیم، طرح ستاره‌ای آن از آنچه که از زمین می‌بینیم، متفاوت می‌باشد.

کره آسمان

از زمین ، صورتهای فلکی چنین به نظر می‌رسند که به داخل کره‌ای تو خالی معروف به کره آسمان چسبیده‌اند. ظاهراً این کره هر 24 ساعت یکبار در مسیری شرقی _ غربی به دور زمین می‌گردد. شبکه‌ای از خطوط معروف به بعد و میل به اختر شناسان کمک می‌کند تا محل ستارگان کره آسمان را بیابند و نقشه‌های ستارگان ، تصویر کره‌ای فرضی بر روی صفحه‌ای تخت هستند.

ستاره قطبی و دبها

آنهایی که در نیمکره شنالی زندگی می‌کنند، می‌توانند به قطب شمال کره آسمان بنگرند. ستاره قطبی به این قطب بسیار نزدیک است. بر خلاف سایر ستارگان ، به نظر نمی‌آید که با گردش زمین به دور محورش ، ستاره قطبی در آسمان حرکت کند. صور فلکی پیرامون ستاره قطبی عبارتند از دب اکبر (خرس بزرگ) و دب اصغر (خرس کوچک).

ستاره قطبی همواره این چنین در مجاورت قطب شمال سماوی قرار نداشته و همیشه نیز چنین باقی نخواهد ماند. چون زمین اندکی در محورش تکان می‌خورد، قطب شمال همیشه به نقطه‌ای ثابت در کره آسمان اشاره نمی‌کند. در عوض در طی 25800 سال ، بخش شمالی محور زمین دایره کوچکی را در نیمه شمالی کره آسمان بجای می‌گذارد. ستارگانی که به این دایره نزدیکترند، به نوبت قطب شمال کره آسمان را نشان می‌دهند.

قدر ظاهری

هنگامی که به ستارگان درخشان در آسمان شب می‌نگریم، برخی از بقیه درخشانترند. ستاره شناسان برای بیان میزان درخشندگی ستارگان ، از یک مقیاس درخشندگی به نام قدر ظاهری استفاده می‌کنند. برای اولین بار هیپارخوس ، منجم یونانی قرن دوم پیش از میلاد ، ستارگان را این چنین طبقه بندی کرد. سپس دامنه مقیاسش برای در بر گرفتن اجرام سماوی درخشانتر و کم نورتر ، افزایش یافت.

صلیب جنوبی

ساکنان نیمکره جنوبی کره آسمان بنگرند. هیچ ستاره درخشانی مجاور این قطب نیست، اما صورت فلکی صلیب جنونی نشانه‌ای برای یافتن آن است. اگر چه صلیب جنونی از تمام صور فلکی کوچکتر است، اما در زمینه روشن کهکشان راه شیری جنوبی ، یافتن آن آسان است. با گذشت زمان، نقطه‌ای از کره آسمان که محور چرخش زمین رو به آن است، تغییر مکان می‌دهد. در طی سالها این تغییر تنها به اندازه عرض ظاهری ماه است، ولی در خلال قرنها ، این جابجایی شدید است. مثلاً اگر شهرهای نیمکره شمالی نظیر ونکوور یا لندن در 3 هزار سال قبل از میلاد وجود داشتند، ساکنانشان می‌توانستند صورت فلکی صلیب جنوبی را ببیند.

منطقة البروج

چنین به نظر می‌رسد که همزمان با گردش زمین به دور خورشید، خورشید در مقابل زمینه متغیری از ستارگان حرکت می‌کند. مسیر سالیانه خورشید به دایرة البروج و پهنه‌ای از آسمان که با زاویه تقریبی 9 درجه از طرفین آن گسترده می شود، به منطقه البروج معروف است. تمدنهای باستانی برای اندازه گیری زمان، منطقه البروج را به 12 صورت فلکی تقسیم کردند ولی اکنون صورت فلکی دیگری به نام حوا به این باریکه آسمان افزوده شده است.

صور فلکی مهم

برخی از 88 صور فلکی از سایری معروفتند، و طرحهایی دارند که فوراً تشخیص داده می‌شوند. این طرحها همچون نشانه به ستاره شناسان در یافتن آنها در آسمان شبانه کمک می‌کنند. بهترین نمونه ، جبار (شکارچی) ، از درخشنانترین صور فلکی آسمان است. صورت فلکی معروف دیگر دب اکبر (خرس بزرگ) است . دب اکبر شامل هفت ستاره درخشان است که برای مدتهای طولانی علاوه بر ستاره شناسی ، در دریانوردی نیز راهنمای مفیدی بوده‌اند.

این وبلاگ به تازگی مطالب جدیدی ارسال می کند

فرضيه سياهچاله حتي در ميان شگفت انگيزترين پيشرفت هاي اخير اختر فيزيك نظري موقعيت برجسته اي دارد. قرن بيستم زماني بود كه كشفيات خارق العاده در فيزيك و اختر شناسي همواره به كشفيات ديگري كه خارق العاده تر بودند، منجر گرديده است. در عين حال آنها دوره ديگري را در گسترش علوم طبيعي مشخص مي سازند. تعداد كمي از اين كشفيات از نظر جذابيت با فرضيه سياهچاله‌ها قابل قياس هستند. چنين عجيب به نظر مي آيد كه در فضا سوراخ و در سوراخ سياهچاله ها وجود داشته باشند ! طبق نظريه نسبيت عام ، نيروهاي گرانشي از خواص فضا هستند. مسئله قابل توجه فقط اين نيست كه جسمي در فضا وجود دارد بلكه اين جسم مشخص كننده هندسه فضاي اطرافش مي باشد. انيشتين در اين مورد مي گويد: هميشه عقيده بر اين بوده اگر تمام ماده جهان معلوم شود، زمان و فضا باقي مي مانند، در حالي كه نظريه نسبيت تاكيد مي كند كه زمان و فضا نيز همراه با ماده نابود مي گردند. بنابراين ، جرم با فضا ارتباط دارد. هر جسمي باعث مي شود كه فضاي اطرافش انحنا پيدا كند. ما به سختي متوجه چنين انحنايي در زندگي خود مي شويم، زيرا با جرم هاي نسبتا كوچكي سروكار داريم. ولي در ميدان هاي گرانشي بسيار قوي ، مقدار انحنا ممكن است قابل توجه باشد. تعدادي از رويدادهايي كه اخيرا در فضا مشاهده شده اند، نشان مي دهند كه احتمال تمركز مقادير جرم در بخش هاي كوچكي از فضا وجود دارد. اگر ماده اي با جرم معين به اندازه اي متراكم شود كه به حجم كوچكي تبديل گردد و آن حجم براي چنين ماده‌اي بحراني باشد، ماده تحت تاثير گرانش خود شروع به انقباض مي نمايد. با انقباض بيشتر ماده ، فاجعه گرانشي گسترش مي‌يابد و آنچه كه فرو ريختن گرانشي ناميده مي شود، آغاز مي گردد. تمركز ماده در اين فرآيند افزايش مي يابد و طبق نظريه نسبيت ، انحناي فضا نيز به تدريج بيشتر مي گردد.
سرانجام لحظه اي فرا مي رسد كه هيچ پرتوئي از نور ، ذره و نشانه فيزيكي ديگر نمي تواند از اين قسمت كه دچار فروريختن جرم شده ، خارج گردد. اين جسم به عنوان سياهچاله شناخته شده است. شعاع جسم در حال فرو ريختن كه به يك سياهچاله تبديل مي گردد، شعاع گرانشي ناميده مي شود. اين شعاع براي جرم خورشيد سه كيلومتر و براي جرم زمين 9/0 سانتي متر است.

 

اگر خورشيد در اثر انقباض به كره‌اي با شعاع سه كيلومتر تبديل شود، به صورت يك سياهچاله در مي آيد. گرانش در سطح جسمي كه شعاعش با شعاع گرانشي جرم آن برابر مي باشد، فوق‌العاده شديد است. براي غلبه بر نيروي گرانشي لازم است سرعت فرار افزايش يابد، كه مقدار آن بيشتر از سرعت نور مي باشد. طبق نظريه خاص نسبيت كه اكنون قابل قبول است، در جهان هيچ چيز نمي تواند با سرعت بيشتر از سرعت نور حركت كند. به همين دليل سياهچاله ها اجازه نمي دهند هر چيزي از آنها خارج گردد. از سوي ديگر ، سياهچاله مي تواند ماده را از فضاي اطراف به درون خود ببلعد و بزرگتر شود. براي توضيح تمام پديده هايي كه مربوط به سياهچاله مي شوند، فرضيه عام نسبيت لازم مي باشد. بر اساس اين نظريه ، گذشت زمان در ميدان گرانشي قوي آهسته مي باشد. براي ناظري كه در خارج سياهچاله قرار دارد، افتادن يك جسم به درون سياهچاله مدت طولاني متوقف مي گردد. در چنين حالتي ناظر فرضي در ارتبط با عمل انقباض واقعا تصوير كاملا متفاوتي را مشاهده خواهد نمود. ناظر در حالي كه در ظرف مدت محدودي به شعاع گرانشي مي رسد، سقوطش ادامه مي يابد، تا آنكه به مركز سياهچاله برسد. ماده در حال فروريختن ، پس از گذشتن از شعاع گرانش به انقباض ادامه مي دهد. طبق اختر فيزيك نظري جديد ممكن است سياهچاله ها مرحله پاياني زندگي ستارگان جسيم باشند. مادامي كه يك منبع انرژي در ناحيه مركزي ستاره فعاليت مي نمايد، درجات حرارت بالا باعث انبساط گاز و جدا شدن لايه هاي بالائي آن مي شود. در عين حال ، نيروي گرانشي عظيم ستاره اين لايه ها را به سوي مركز مي كشاند. پس از آن كه سوخت تامين كننده واكنش‌هاي هسته‌اي به مصرف رسيد، درجه حرارت در ناحيه مركزي ستاره به تدريج پايين مي آيد. در اين مرحله تعادل ستاره به هم مي خورد و ستاره تحت تاثير نيروي گرانشي خود منقبض مي گردد. تكامل و تغيير بيشتر آن به جرمش بستگي دارد. طبق محاسبات اگر جرم ستاره سه تا پنج برابر جرم خورشيد باشد، مرحله پاياني انقباض آن ممكن است باعث فروريختن گرانشي و تشكيل سياهچاله گردد.

نویسنده:محمد شریعت

كيهان شناسان مى گويند ممكن است سن كيهان بسيار بيشتر از آنچه دانشمندان تصور مى كنند، باشد. بر اساس يك فرضيه جديد، كيهان حداقل ۹۸۶ ميليارد سال بيشتر از آنچه فيزيكدانان تصور مى كردند عمر دارد و احتمالاً هنوز هم قديمى تر از اين است. اين تحقيق بنيادين پيشنهاد مى كند كه زمان با آغاز مهبانگ يعنى ۱۴ ميليارد سال پيش شروع نشده است. اين انفجار عظيم كه كل ماده اى كه در گرداگرد ما است را به وجود آورد فقط يكى از تازه ترين مهبانگ ها از يكسرى مهبانگ بود. فرضيه استاندارد و رايج مهبانگ مى گويد كه كيهان با يك انفجار بزرگ آغاز شد اما فرضيه جديد مطرح مى كند كه اين يك رويداد چرخه اى متشكل از مهبانگ ها و فروريزش هاى بزرگى (Big Crunch) است كه تكرار مى شوند. «نيل توراك» فرضيه پرداز فيزيك از دانشگاه كمبريج مى گويد: «دانشمندان اين گونه نتيجه گيرى كردند كه زمان با مهبانگ آغاز شده اما واقعاً دليلى براى اين نتيجه گيرى وجود نداشت. فرضيه اى كه ما در حال مطرح كردن آن هستيم بسيار اساسى و بنيادين است. اين فرضيه عنوان مى كند كه قبل از مهبانگ هم زمان وجود داشته است.» بر اساس فرضيه وى كه در آخرين شماره مجله ساينس به چاپ رسيد، كيهان مى بايد حداقل يك تريليون سال عمر داشته باشد و اينكه تعداد زيادى مهبانگ قبل از مهبانگ ما به  وقوع پيوسته است. اين فرضيه پيش بينى مى كند كه با هر انفجار ماده به طور مداوم منبسط مى شود و سپس در فضاى بيكران پراكنده مى شود تا در نهايت يك انفجار سهمگين از تشعشعات و ماده دوباره مهبانگ بعدى را تغذيه كند. پروفسور «توراك» مى گويد: «تصور مى كنم احتمال زيادى وجود دارد كه كيهان حتى بيشتر از يك تريليون عمر داشته باشد. لزوماً نبايد حتماً يك زمان وجود داشته باشد. بر اساس فرضيه ما ممكن است كيهان بى نهايت سن داشته باشد و بى نهايت بزرگ باشد.» امروزه اكثر كيهان شناسان اعتقاد دارند كه كيهان به گسترش ادامه مى دهد تا تمامى ستاره ها بسوزند و چيزى به جز بقاياى مرده و سرد از خود به جا نگذارند. اما يك مشكل ذاتى در اين تصوير وجود دارد. «ثابت كيهانى» كه يك نيروى مرموز است و نخستين بار توسط «آلبرت اينشتين» پيشنهاد شد و به نظر مى رسد كه باعث دور شدن كهكشان ها از يكديگر مى شود بسيار كوچك تر از آن است كه با اين تصوير همخوانى داشته باشد. «اينشتين» بعدها اين تئورى را رها كرد و از آن به عنوان «بزرگترين اشتباه» نام برد. ثابت كيهانى تجسم رياضى انرژى فضاى خالى است كه به عنوان انرژى تاريك نيز شناخته مى شود. اين انرژى تاريك يك نوع نيروى ضدگرانشى را اعمال مى كند كه كهكشان ها را به طور فزاينده اى از هم دور مى سازد. اگر كيهان فقط با يك انفجار بزرگ به وجود مى آمد، انتظار مى رفت اين مقدار يك گوگل (رقم يك با ۱۰۰ صفر در جلوى آن) بار كوچك تر باشد. اما اگر سن كيهان بسيار بيشتر از آنچه كه اكثر متخصصين اعتقاد دارند باشد، آنگاه مى توان رقم و مقدارآن را توجيه كرد. مكانيسم هايى وجود دارند كه به ثابت كيهانى اجازه مى دهند طى زمان و به طور فزاينده كاهش يابد. اما بر اساس فرضيه استاندارد، اين مكانيسم ها آنقدر به طول مى انجاميدند كه تمام ماده طى آن زمان پراكنده مى شد. اما اگر فرضيه «توراك» واقعيت داشته باشد تا زمان مهبانگ بعدى چند سال فاصله است؟ وى مى گويد: «ما نمى توانيم به دقت بگوييم كه مهبانگ بعدى كى اتفاق مى افتد. آنچه كه ما مى توانيم بگوييم اين است كه تا ۱۰ ميليارد سال ديگر رخ نمى دهد.» اين باعث خوشحالى است چرا كه تا آن زمان ما ديگر وجود نداريم تا در يك لحظه به ذرات نور بدون جرم متلاشى و تبديل شويم.

هزاران سال قبل اختر شناسان مسلمان یک توده ی ابر کم نور را در صورت فلکی جبار (شکارچی) مشاهده کردند که بسیار جالب و به سه ستاره ی روشن کمربند جبار خیلی نزدیک بود. قرن ها بعد که تلسکوپ اختراع شد، اختر شناسان تعداد بیشتری از این توده های مه آلود را در آسمان مشاهده کردند و آنها را سحابی نامیده اند. اين لغت در زبان لاتین به معنی ابر است يا .nebula در قرن هفدهم و هجدهم، رصد کنندگان آسمان به نور ضعیف که در بین ستارگان دیده می شد سحابی نام نهادند. در سال های اخیر و با تلوسکوپ های بهتری که در دسترس است، ستاره شناسان در یافته اند که برخی از این سحابیها در واقع خوشه های ستاره ای یا کهکشان های دوردست موجود در فراسوی راه شیری هستند و در چنین مواردی، نام سحابی به غلط مورد استفاده قرار گرفته است. با این حال واژه ی "سحابی " هنوز هم به طور وسیع، گر چه با مسامحه، در مورد چنین اجرامی به کار می رود.

با این حال، اجرام پخش شده در بین ستارگان راه شیری، سحابی های واقعی هستند که از تجمع گاز ها وغباردرخشان و ابر مانند تشکیل شده اند و غالباّ دارای شکل نامنظمی هستند. برخی از این سحابی ها اشکال کاملاً ویژه ای دارند و بسته به شکل خود اسامی ویژه ای می یابند. مثلاً سحابی آمریکای جنوبی، سحابی سمحاق و سحابی سه شاخ نمونه هایی از آنها هستند. سحابی مشهور دیگر، خرچنگ نام دارد. دلیل این نام گذاری، شکل خرچنگ گونه ی آن هنگام مشاهده با تلسکوپ های قرن نوزدهم بود ولی در عکس های جدیدی که از آن تهیه شده است خیلی به خرچنگ شباهت ندارد.
سحابی ابر وسیع متشکل از غبار و گاز است. گازهایی که آن را تشکیل می دهند فوق العاده رقیق و در دمائی کم هستند. سحابی به علت نور خود نمی تابد بلکه بر اثر نور ستارگان مجاور قابل رؤیت است.



بعضی سحابی های پخشی مشابه ابر های کومولوس جو زمین هستند. سحابی های دیگر ساختمان رشته ای دارند که ابر های سیروس را تداعی می کنند. همه ی سحابی ها متلاطم هستند و تمام آنها در جهات مختلف حرکت می کنند. شوکها، فشارها و میدان ها ی مغناطیسی می توانند بیانگر علت ساختمان پیچیده ی سحابی ها باشند.
سحابی ها با چشم غیر مسلح قابل رؤیت نیستند، از این رو مؤرد توجه ستاره شناسان باستان قرار نگرفتند. تا سال 1781 که اولین فهرست خوشه های ستاره ای و سحابی ها توسط ستاره شناس فرانسوی "مسیه" گردآوری شد، توجهی به سحابی ها نشده بود.
چگالی سحابی ها حدود دو هزار بار بیشتر از چگالی ماده ی فضایی بین ستاره ای است. چگالی ماده ی میان ستاره ای بسیار کم و در حدود یک اتم در سانتیمتر مکعب و ده ذره ی غبار در یک کیلومتر مکعب است. بر این اساس، چگالی مواد در سحابی ها بسیار اندک است. اما چون فاصله ی میان ستاره ها بسیار زیاد است، همین مقدار بسیار بسیار کم ماده میان ستاره ای قابل توجهی می شود.

رده بندی سحابی ها
نشری (گسیلشی یا گیلشی )

بازتابی

تاریک

طبقه بندی می کنند .


سحابی نشری یک یا چندین ستاره ی بسیار سوزان است. نور فرا بنفش این ستاره ها موجب برانگیختن ئیدروژن و اکسیژن و گسیل نور مشخصی از آنها می شود. مثال بسیار خوبی ازیک سحابی نشری، سحابی بزرگ جبار است. باچشم غیر مسلح و دوربین صحرایی نیز می توان این سحابی را دید.
اگر ستاره ها مقداری سرد تر باشند یا این که چگالی گازها در سحابی بیشتر باشد، ماده ابر از خود نور گسیل نمی کند بلکه نور ستاره را باز تاب می کند. این سحابی ها را با نام سحابی بازتابی می شناسیم. البته طیف این قبیل سحابی با طیف ستاره، یکی است. مثال بسیار خوب سحابی های باز تابی، سحابی است که ستاره های خوشه ی پروین را در برگرفته است.
اگر در درون یا نزدیکی سحابی ستاره ای قرار نگرفته باشد که نور آن را تأمین کند، آن سحابی را سحابی تاریک می نامند. مشاهده ی سحابی های تاریک فقط در صورتی ممکن است که در مقابل سحابی های نشری یا بازتابی قرار گیرند. سحابی ها نور ستاره های پشت سر خود را جذب می کنند. اختر شناسان عقیده دارند که ستاره ها درو ن این سحابی ها متولد می شوند. مثال بر جسته ی این گونه سحابی سحابی سر اسب در صورت جبار است
.
سحابی های سیاره نما
جدا از این سه گروه سحابی ها، برخی ازسحابی ها از ستاره ها تشکیل می شوند. ستاره هایی مانند خورشید در پایان زندگی یعنی در مرحله ی غول سرخی لایه های بیرونی جو خود را به صورت سحابی در فضا می پراکنند. این سحابی ها را سیاره نما می نامند. آنها را به این سبب سحابی سیاره نما می نامند که وقتی با یک تلوسکوپ به آنها نگاه می کنیم به رنگ مایل به سبز دیده می شوند وبه نحوی یاد آور ظهور قرص های ارانوس و نپتون می باشند. همه ی آنها از نوع سحابی نشری هستند. زندگی ستاره های پر جرم تر از خورشید، با انفجار ابر نواختری پایان می یابد و سحابی بزرگ و گسیخته ای از انفجار به جا می ماند که آن را سحابی باقیمانده ی انفجار ابر نواختری می نامند.

فهیمه علیخانی و پروانه شاهسوار

فرستادن ماهواره بر سفیر امید را به همهی ایرانیان تبریک می گویم

خسرو جعفری‌زاده- علی ابراهیمی سراجی

24-5-1387

نیمه‌شب 26 مردادماه بازی نور و سایه بار دیگر رویدادی بسیار زیبا را در آسمان شب به جلوه می‌کشد و ماه تابان ساعتی را به دور از نور خورشید در سایه زمین می‌آساید.       پس از ماه گرفتگی زیبای 2 اسفند 1386 این بار شاهد یک ماه‌گرفتگی دیگر این بار از نوع جزئی با قدر گرفت 81.3 درصد خواهیم بود. در واقع 15 روز پس از خورشید‌گرفتگی 11 مردادماه 1387 که در ایران به صورت جزئی قابل رویت بود، این بار قسمتی از ماه در سایه زمین فرو خواهد رفت و برای مدتی مهتاب رنگ قرمز بر خود خواهد دید. این ماه گرفتگی جزئی در حالی تمام مراحل آن در ایران قابل مشاهده است که نزدیک به 30 سال است که چنین خسوف جزئی عمیقی را تاکنون در ایران شاهد نبوده‌ایم و در واقع آخرین آن به تاریخ 22 اسفند 1357 باز می‌گردد. این در صورتی است که برای رصد خسوف کلی بعدی در ایران نیز بایستی تا 25 خرداد 1390 منتظر بمانیم. اگر چه خسوف جزئی، نادرترین نوع ماه‌گرفتگی است. ولی طی سال‌های آینده تعداد زیادی از این نوع را در ایران شاهد خواهیم بود.   وضعیت ماه گرفتگی در جهان   خسوف فوق از خانواده‌ی ساروس 138 است که مدتی است وارد سنین میان‌سالی شده است.   ماه گرفتگی در شامگاه 26 مرداد 1387 برابر با 14 شعبان 1429 هجری قمری و مطابق با 16 آگوست 2008 با ورود ماه به بخش نیمسایه زمین در ساعت 22:53:07 به زمان رسمی ایران آغاز می‌گردد. به دلیل غلظت بسیار کم نیمسایه تشخیص خسوف نیمسایه‌ای با ابزار رصدی از قدر 20 الی 30 درصد ممکن است و تشخیص آن با چشم غیر‌مسلح ممکن است به بیش از 50 درصد نیز برسد.     سپس خسوف جزئی در ساعت 00:05:45 بامداد 27 مرداد ماه آغاز می‌گردد و ماه رفته رفته وارد سایه زمین می‌شود تا جایی که تا ساعت 01:04:09 حدود 81 درصد از قطر ماه در سایه‌ی زمین قرار می‌گیرد. سپس از این لحظه به بعد ماه به آرامی از سایه زمین خارج می‌شود تا جایی که با گذشت 3 ساعت و 9 دقیقه در ساعت 03:14:38 ماه به طور کامل از سایه خارج می‌شود و سپس خسوف نیمسایه‌ای نیز در ساعت 04:27:06 به پایان می‌رسد     همانطور که در نقشه مشاهده می‌کنید، خاورمیانه، آفریقا، اروپا، آسیای مرکزی و آمریکای جنوبی این گرفت را مشاهده می‌کنند (البته قسمتی از آمریکای جنوبی و آسیای شرقی گرفت نیمسایه را شاهد خواهند بود). اما بهترین زمان و مکان برای رصد این گرفت در سواحل جنوب شرقی قاره آفریقا است. همان‌طور که از تصویر نیز مشخص است کشور ایران در این گرفتگی دارای وضعیت مناسبی خواهد بود و ماه در تمام لحظات خسوف در بالای افق به سر می‌برد. به گونه‌ای که شما رصدگران مراحل این گرفت جزئی را به طور کامل مشاهده خواهید نمود   اما خسوف جزئی عمیق فرصت بسیار مناسبی برای مشاهده، تحقیق، بررسی و تحلیل غلظت جو زمین و عبور نور از آن و همچنین مقیاس خارجی برای تحلیل مقیاس دانژون خواهد بود. البته مقیاس دانژون تنها برای خسوف کلی طراحی شده است. ولی همان‌طور که می‌دانید این مقیاس تنها برای بخش مرکزی سایه‌ی زمین طراحی شده است و نمی‌تواند تحلیل مناسبی را در تمام طول خسوف کلی انجام دهد. ولی با تحلیل لبه‌های سایه می‌توان به نتایج جالبی از تحلیل رنگ در خسوف‌های کلی رسید که البته این مسأله را تنها در خسوف‌های مماسی با سایه زمین مانند این خسوف جزئی فوق می‌توان یافت. از طرفی عکاسی دقیق و پیوسته با نوردهی بلند مدت از این خسوف می‌تواند باعث تحلیل ارزشمند‌تری شود. البته در زمان گرفت جزئی، بخش کمی از ماه روشن خواهد بود و زمان مناسبی نیز برای رصد آسمان را برای شما فراهم خواهد نمود.       در زمان خسوف، ماه در صورت فلکی جدی و در نزدیکی سیاره‌ی نپتون به سر می‌برد.   خسوف بعدی در آسمان ایران شامگاه 21 بهمن 1387 رخ می‌دهد که قسمتی از آن که به صورت نیمسایه‌ای است، مقارن با طلوع ماه قابل مشاهده است.

آخرین بروز رسانی ( 26-5-1387 )

2دکتر ادگار میچل از فضانوردان سابق ناسا که در عملیات آپولو ۱۴ شرکت کرده و پا بر روی ماه گذاشته بود طی اظهارنظری عجیب مدعی شد موجودات فضایی وجود دارند. او افزود موجودات فرازمینی در دفعات متعدد به زمین آمده اند اما تماس های برقرار شده از طرف آنها توسط دولت های زمینی مدت ۶ دهه است که مخفی مانده است. دکتر میچل که ۷۷ سال سن دارد، در یک مصاحبه رادیویی گفت؛ آژانس فضایی که مصاحبه با بیگانگان را انجام داده است آنها را موجوداتی با ظاهری غریب برای ما انسان ها توصیف کرده است. او گفت شکل این موجودات به تصور عمومی از موجودات فضایی با سرهای بزرگ و چشم هایی درشت نزدیک است. او تکنولوژی این موجودات را بسیار پیچیده تر از تکنولوژی ما زمینی ها خواند و گفت اگر بنا بود آنها از در دشمنی با ما دربیایند، تا به حال زمین و ساکنانش کاملاً نابود شده بودند. دکتر میچل به همراه فرمانده آپولو ۱۴- آلن شپارد - رکورد طولانی ترین راهپیمایی بر سطح ماه را دارند. آنها طی این عملیات در ۱۹۷۱ ، ۹ ساعت و ۱۷ دقیقه بر سطح ماه راه رفتند. او گفت؛«من از حدی از اعتبار برخوردار هستم که بتوانم چنین ادعایی بکنم زیرا روی ماه قدم برداشته ام و می دانم یوفوها واقعاً وجود دارند... بیش از ۶۰ سال است که این واقعیت توسط دولت مخفی شده، اما اکنون کم کم این موضوع درز کرده است و بعضی از ما توانسته ایم به بخشی از آن آگاهی پیدا کنیم... من در حلقه های نظامی و اطلاعاتی حضور داشته ام. همه می دانیم زیر لایه بی اعتبار اطلاعاتی که در اختیار عموم قرار می گیرد واقعیت جریان دارد.» دکتر میچل که در زمینه فضانوردی مدرک دکترای خود را اخذ کرده است، می گوید بخشی از اتفاقات مبهمی که گفته می شد پای بیگانگان فضایی در میان است حقیقت دارند و اینکه این بیگانگان بارها به زمین آمده اند کماکان در حال بررسی است. او به مجری برنامه رادیویی که مبهوت مانده بود، گفت؛«من فکر می کنم زمان فاش سازی این اطلاعات رسیده است و بسیاری از سازمان ها نیز در همین راستا در حال حرکت هستند.» مجری پس از سخنان وی افزود؛«من پیش از این چیزهایی در مورد شوخی های فضانوردها شنیده بودم، اما میچل به صورتی کاملاً جدی باور دارد که فضایی ها وجود دارند و دولت وجود آنها را مخفی می کند.» مقامات ناسا به سرعت در بیانیه یی به این مصاحبه جواب دادند؛«ناسا تاکنون رد هیچ یوفویی را نیافته است و همین طور در هیچ پروژه یی برای پنهان کردن اطلاعات در مورد بیگانگان احتمالی در زمین یا هر کجای دیگر از فضا شرکت نکرده است.» منبع: روزنامه اعتماد