راز ماده تاریک برملا می شود!

22 آذر 1390

رفته رفته ماده تاریک دیگر جایی برای پنهان‌شدن ندارد. دو مشاهده جدید از پرتوهای گاما حاکی از آن هستند که اگر ماده تاریک از ذراتی تشکیل شده باشد، این ذرات حداقل ۴۴ برابر پروتون جرم دارند.

ماده تاریک حدود ۸۰ درصد گیتی را تشکیل می‌دهد اما هنوز کسی مطمئن نیست این ماده از چه چیز ساخته شده است. اولین گزینه احتمال ذرات سنگین با برهم‌کنش‌های ضعیف هستند (WIMP)، ذراتی که در انفجار بزرگ تولید شده‌اند و از آن هنگام تا کنون با تجمع خود هسته‌های اولیه ساختارهای مختلفی نظیر کهکشان‌ها را تشکیل داده‌اند. فیزیکدانان از میزان ماده تاریک موجود در جهان آگاهند اما نمی‌دانند که هر یک از WIMP‌ها به تنهایی چقدر جرم دارد.

اما دو مشاهده جدید از پرتوهای گاما حاکی از آن هستند که اگر ماده تاریک از ذراتی تشکیل شده باشد، این ذرات حداقل ۴۴ برابر پروتون جرم دارند.

مشاهدات جدید با آزمایش‌های پیشین انجام‌شده روی زمین در تناقض هستند. نتایج این آزمایش‌ها نشان‌دهنده ذراتی با جرمی حدود ۱۱ برابر پروتون بودند. البته برخی پژوهشگران عقیده دارند این ذرات کم‌جرم هنوز جایی در نظریات مرتبط با ماده تاریک دارند.

یک راه برای یافتن جرم این ذرات این است که صبورانه منتظر برخورد یکی از آن‌ها با یکی از آشکارسازهای مدفون در اعماق زمین باشیم چرا که در این صورت اثر ایجاد شده با اثرات ناشی از ذرات عادی که از اعماق فضا بر زمین می‌بارند اشتباه نمی‌شود. بسیاری از این آشکارسازها هنوز ذره‌ای را تشخیص نداده‌اند اما سه عدد از آن‌ها که در اعماق معادنی در ایتالیا و آمریکا قرار دارند شواهدی دال بر تشخیص ذره‌ای با جرمی بین ۸ تا ۲۲ برابر جرم پروتون به دست داده‌اند.

روش دیگری که برای تشخیص این ذرات وجود دارد بررسی نوعی خاصی از تابش‌های گاما است که به هنگام برخورد دو WIMP تولید می‌شود. سال گذشته یکی از پژوهشگران آزمایشگاه فرمی در آمریکا به نام دن هوپر (Dan Hooper) با استفاده از داده‌های به دست‌آمده از تلسکوپ فضایی نشان داد که برخی از تابش‌هایی که از مرکز کهکشان راه شیری ساطع می‌شوند ممکن است از برخورد ذره‌هایی مشابه WIMP‌ها اما با جرمی کمتر ایجاد شده باشند.

اما اکنون نتایج پژوهش‌های انجام شده توسط دو گروه مستقل که روی مشاهدات تلسکوپ فضایی فرمی کار می‌کنند ذره‌ای با جرمی حداقل ۴۴ برابر جرم پروتون را به عنوان ذرات تشکیل‌دهنده ماده تاریک پیشنهاد می‌کند.

هر دو گروه ذکر شده به واکاوی پرتوهای گاما در کهکشان‌های اقماری کوتوله راه شیری پرداختند تا اثری از تابش‌های حاصل از برخورد ذرات ماده تاریک بیابند. علی رغم استفاده از دو روش آماری متفاوت برای حذف پرتوهای گامای تابیده از دیگر منابع، نظیر ابرنواختر‌ها و تپ‌اختر‌ها، هر دو گروه به نتیجه یکسانی رسیدند: هر نوع پرتوی گامای تابیده از ماده تاریک می‌بایست توسط برخورد ذراتی سنگین ایجاد شود. چرا که اگر ذرات تشکیل‌دهنده ماده تاریک سبک و کوچک بودند، می‌بایست تعداد زیادی از آن‌ها وجود داشته باشد تا تمام جرم ماده‌تاریک موجود در جهان را توجیه کند. در نتیجه می‌بایست تعداد زیادی برخورد بین این همه ذرات پیش بیاید که این به نوبه خود منجر به ایجاد مقادیر زیادی پرتوی گاما می‌شد، بسیار بیش از مقداری که امروزه مشاهده می‌کنیم. به گفته یکی از پژوهشگران پروژه: ‌ «اگر WIMP‌ها کوچک‌تر بودند می‌بایست آن‌ها را می‌یافتیم، که نیافته‌ایم. این دقیق‌ترین کرانی است که تا کنون روی جرم ذرات ماده تاریک به دست آورده‌ایم.»

البته به عقیده دکتر هوپر پژوهش‌های جدید لزوما به معنی حذف کامل ذرات سبک‌‌تر از لیست گزینه‌های احتمالی برای ماده تاریک نیست. چرا که در پژوهش‌های انجام شده مدلی به کار رفته است که در آن ماده تاریک تدریجا به انواع دیگری از ذرات نظیر کوارک‌های سنگین وامی‌پاشد (تجزیه می‌شود). به علاوه در این مدل‌ها ذرات ماده تاریک همیشه مستقل از دمای محیط با سرعت یکسانی حرکت می‌کنند. اما اگر در عالم واقع ماده تاریک به ذراتی تجزیه شود که تلسکوپ فضایی فرمی قادر به تشخصی آن‌ها نیست، یا اگر این ذرات در زمانی که کیهان جوان‌تر و داغ‌تر بود با سرعت بیشتری حرکت می‌کردند، در این صورت ذرات تشکیل‌دهنده ماده تاریک ممکن است حتی جرمی در حد ۱۱ برابر جرم پروتون نیز داشته باشند.

با همه این احوال، دکتر هوپر معتقد است نتایج پژوهش‌های اخیر از اهمیت فراوانی برخوردارند: «برای اولین بار ما در حال حذف مواردی هستیم که در لیست گزینه‌های احتمالی ماده تاریک از نظر تئوری قابل قبول هستند و مدل‌های جذابی محسوب می‌شوند. البته یک آزمایش به تنهایی نمی‌تواند همه مدل‌های احتمالی ماده تاریک را رد کند بلکه برای این منظور نیاز به روش‌های مختلف زیادی است».

مترجم: امیرحسام صلواتی

برگرفته از ماهنامه نجوم

مبدا سیارات فراخورشیدی

امروزه جستجو برای حیات در سیارات فراخورشیدی و یافتن زندگی در خارج از کره زمین به یکی از داغ ترین و مهمترین مباحث اخترشناسی تبدیل شده است. ما حقیقتاً در محدوده زمانیه بسیار مهمی برای تحقیق پیرامون سیارات فراخورشیدی قرار گرفته ایم. تنها 18 سال قبل بود که اولین سیاره در خارج از منظومه شمسی ما کشف شد و 15 سال قبل وجود یکی از آنها در اطراف ستاره میزبان به اثبات رسید.

علاوه بر این هر روزه نشانه های جدیدی از وجود اتمسفر و شرایط حیات در بسیاری از این سیارات بدست می آید که این نشانه ها با سرعت چشمگیری در حال افزایش می باشند. حجم این داده ها به اندازه ای زیاد است که اخترشناسان را قادر ساخته تا حتی درباره چگونگی تشکیل و پیدایش این سیارات نیز نظریات قابل قبول و استنتاج هایی را ارائه دهند. بطور کلی ، دو روش برای تشکیل سیارات وجود دارد. اولین روش از طریق بهم پیوستگی است که در آن ستاره و سیاره از فروپاشی گرانشی مستقل از یکدیگر تشکیل می شوند اما بحدی نزدیک هم هستند که نیروی جاذبه متقابل آنها را در مدار به هم می پیوندد.

 

(برای دیدن تصویر در اندازه بزرگ اینجا کلیک نماید)

 

دومین روش که منظومه شمسی ما نیز از همان طریق بوجود آمده است ، روش دایره ای (دیسک) است. در این روش ماده از یک دیسک باریک اطراف پیش ستاره متلاشی می شود تا سیاره را تشکیل دهد. هر یک از این فرایند ها مجموعه متفاوتی از پارامترها را دارند که اخترشناسان را قادر می سازد تا با برسی اثرات بجا مانده از آنها، به آن پی ببرند.

با اینحال بر اساس مقاله جدیدی که از 'هلموت ابت' از رصدخانه ملی 'کت پیک' به چاپ رسیده، چنین اظهار می نماید که با توجه به نمونه برداری های اولیه ما از پیدایش سیارات فراخورشیدی، پیدایش منظومه شمسی نمونه کمی عجیب و غریبی به نظر می رسد.

 

یک سیاره فراخورشیدی  سیاره‌ای است که خارج از سامانه خورشیدی قرار دارد. تا سال ۲۰۰۹ تعداد ۳۷۳ سیاره فراخورشیدی یا به قولی ۴۰۷ سیاره  کشف شده‌اند.

بسیاری از آن‌ها بزرگ‌تر از سیاره مشتری هستند. در سال‌های اخیر با بهبود فناوری رصدی، ۱۳ سیاره فراخورشیدی هم‌اندازه با کره زمین نیز کشف شده‌است.

 

با توجه به میلیاردها میلیارد ستاره ای که در کهکشان های همسایه  و در خارج از کهکشان راه شیری وجود دارند و سیارات و قمرهایی فراوانی که در اطراف هر یک از این ستارگان در چرخشند، جهان محیطی سرشار از حیات به نظر می رسد. اینجا تنها مسئله زمان مطرح است. چه زمانی ما قادر به پیدا نمودن حیات فرازمینی خواهیم شد؟

در میان سیاره‌های فراخورشیدی نمونه‌های شگرفی دیده می‌شوند، برای نمونه سیاره‌ای مشابه به سیاره کوروت-۷بی (COROT-7b) در ۲۶۰ سال نوری از زمین وجود دارد که سرعت گردش آن به‌دور ستاره مادرش چنان بالاست که هر سال در این سیاره تنها سه روز به‌درازا می‌کشد.

دانشمندان بر این باورند که سیاره‌های بیشماری بوده یا هستند که توسط ستارهٔ خود فروبلعیده شده یا از مدار و منظومه خود به بیرون پرت شده و در فضا سرگردان گشته‌اند.

 

(برای دیدن تصویر در اندازه بزرگ اینجا کلیک نماید)

 

اولین پارامتری که این دو روش تشکیل را تمایز می دهد، همان گریز از مرکز می باشد.Abt برای ایجاد یک سطح پایه در مقایسه، ابتدا توزیع نیروی گریز از مرکز را برای 188 ستاره دوتایی طرح ریزی کرده و پس از آن ، آنرا با تنها سیستم شناخته شده ای که با همان طرح (منظومه شمسی ما) ، یعنی از طریق روش دیسک تشکیل شده است مقایسه می کند. این تحقیق نشان داد که اکثریت ستارگان دارای مداراتی با نیروی گریز از مرکز پایین می باشند، و با افزایش نیروی گریز از مرکز این درصد به آرامی کاهش می یابد. در منظومه شمسی ما که تنها یک سیاره در آن (پلوتو) نیروی گریز از مرکزی بزرگتر از 0.2 دارد ، این توزیع کاهش یافته و بسیار شیب دار خواهد بود. هنگامیکه Abt توزیع برای 379 سیاره را با نیروی گریز از مرکز شناخته شده ایجاد کرد، نتایج تقریباً همسانی در زمینه ستاره های دوتایی بدست آمد.

 

 

ستاره دوتایی به دو ستاره گفته می‌شود که به هم نزدیک هستند و به دور مرکز ثقلشان گردش می‌کنند. به ستاره کوچکتر ستاره همدم گفته می‌شود.تحقیقات جدید نشان می‌دهد درصد زیادی از ستارگان بخشی از یک سامانه حداقل دو ستاره‌ای هستند. ستارگان دوتایی در اخترفیزیک بسیار مهم هستند زیرا مدار آنها جرمشان را مشخص می‌کند.جرم بسیاری از ستارگان تکی از روی برون‌یابی جرم ستارگان دوتایی بدست می‌آید. ستاگان دوتایی با ستاره دوتایی نوری یکی نیستند, تفاوت آنها در این است که ستارگان دوتایی نوری از زمین نزدیک یکدیگر دیده می‌شوند ولی آنها هیچ اثر گرانشی بر یکدیگر ندارند.ستارگان دوتایی از روی طیف‌سنجی هم شناخته می‌شوند. اگر مدار حرکت این ستارگان در راستای دید زمین باشد آنها از طریق گرفت تشخیص داده خواهند شد.

به سامانه‌های بیشتر از دو ستاره ستاره چندتایی می‌گویند که فراوانی آن کم نیست.ستاره‌های دوتایی می‌توانند بین یکدیگر جرم تبادل کنند و تکامل یابند از معروفترین ستارگان دوتایی می‌توان به الغول(ستاره دوتایی گرفتی)شباهنگ و ماکیان ایکس یک(که همدم کوچکتر قویترین احتمال سیاهچاله است).

 

همچنین طرح مشابه ای برای نیم محور اصلی ستارگان دوتایی و منظومه شمسی ما ساخته شد. اینبار هم نتایج بدست آمده ، هنگامیکه این طرح برای سیارات فراخورشیدی شناخته شده ترسیم شد ، حاکی از توزیع مشابهی با سیستم های ستاره ای دوتایی جفت شده بود.

Abt همچنین وضعیت و جزئیات سیستم ها را نیز مورد بررسی قرار داد.سیستم های ستاره ای شامل سه ستاره است که بطور کلی شامل یک جفت ستاره در مدار دوتایی فشرده و سومین ستاره در مداری بسیار بزرگتر می باشند.

 

 

لفظ ستاره دوتایی از سال ۱۸۰۲ توسط سر ویلیام هرشل به کار رفت, در تعریف او آمده است, «یک ستاره دوتایی واقعی- متشکل از دو ستاره‌است به طوری که به یکدیگر را جذب می‌کنند».دو ستاره نزدیک به هم به طور تصادفی ستاره دوتایی نوری نام می‌گیرند, مشهورترین ستاره دوتایی نوری ستاره زتا خرس بزرگ است که در صورت فلکی خرس بزرگ قرار دارد. دوتایی‌های غیر واقعی را دوتایی نوری می‌گویند. با اختراع تلسکوپ ستارگان دوتایی بیشتری کشف شدند. هرشل, در ۱۷۸۰ میلادی,۷۰۰ سامانه دوتایی, و حدود ۵۰ سامانه که به نظرش بیشتر از دو ستاره دارند ثبت نمود.یک سامانه دوتایی واقعی، دو ستاره‌است که جاذبه گرانشی دارند.وقتی دو ستاره تفکیک می‌شوند که با بالابردن دقت تلسکوپ‌ها به اندازه کافی (در صورت لزوم از روش‌های اینترفرمتریک استفاده می‌شود) دو ستاره کاملا مجزا دیده شوند که به آنها دوتایی مرئی می‌گویند.

 

Abt با مقایسه نسبت چنین مدارهایی، فاصله گذاری مداری را تعیین کرده است.با این وجود وی به جای مقایسه ساده با منظومه شمسی ، موقعیت مشابه تشکیل ستاره های اطراف توده مرکزی کهکشان را مورد ملاحظه قرار داد و در این روش توزیع مشابهی را ایجاد کرد.در این مورد ، نتایج شگفت آور بودند و هر دو روش تشکیل ، نتایج یکسانی را حاصل کردند.

 

(برای دیدن تصویر در اندازه بزرگ اینجا کلیک نمایید)

 

درنهایت،Abt میزان عناصر سنگین در حجیم ترین بدنه را نیز مورد ملاحظه قرار داد. کاملاً معلوم است که اکثر سیارات فراخورشیدی در اطراف ستارگانی یافت می شوند که دارای فلزات غنی می باشند. در حالیکه هیچ دلیلی برای تشکیل سیارات در دیسکی که نمیتواند در اطراف ستارگان باجرم بالا باشد وجود ندارد، داشتن یک ابر غنی فلزی که از آن برای تشکیل ستاره ها و سیاره ها استفاده می شود یه نیاز ضروری در مدل بهم پیوستگی است ( زیرا این امر منجر به سرعت بخشیدن به روند فروپاشی شده، و اجازه میدهد تا سیارات غول پیکر پیش از پراکندگی کامل ابر ،به طور کامل تشکیل شوند.) بنابراین ، این واقعیت که اکثریت قریب به اتفاق سیارات فراخورشیدی در اطراف ستارگان فلزی غنی وجود دارند از فرضیه بهم پیوستگی طرفداری می کند.

 

(برای دیدن تصویر در اندازه بزرگ اینجا کلیک نمایید)

 

مجموع این اطلاعات ، چهار آزمایش برای تشکیل مدل ها را فراهم می سازد. مشاهدات کنونی در هر مورد چنین اظهار می کنند که اکثریت سیارات کشف شده در دوردستها از بهم پیوستگی تشکیل شده اند نه در یک دیسک. با این وجود ، Abt تاکید می کند که محدودیت در تجهیزات و ابزارآلات سنجش فعلی نیز می تواند در جهت گیری این گزارشات آماری تاثیرگذار باشند. چنانکه وی ذکر می کند ، اخترشناسان هنوز حساسیت سرعت شعاعی را برای کاوش سیستم های دیسکی مانند منظومه شمسی ندارند (بجز سیارات بزرگ مجزا مانند ژوپیتر در (5 AU. به همین منوال ، این نظریه به احتمال زیاد با قابل دسترس قرار گرفتن نسل جدیدی از ابزارآلات در آینده تغییر خواهد کرد. در حقیقت ، با پیشرفت ابزارآلات و در دسترس گرفتن نقشه های سه بعدی و رصد مستقیم انحرافات مداری در آینده، اخترشناسان قادر خواهند بود تا آزمایش دیگری نیز برای تعیین روشهای تشکیل بیافزایند.

 

منبع: سایت نجوم ایران

ترجمه نعیمه نامجو از Universetoday

سال ۲۰۱۱سال منظومه ی شمسی:

ناسا در نظر دارد تا در سال آینده 2011 میلادی طی یک برنامه منظم و مفصل منظومه شمسی را به همه علاقمندان معرفی کند. این برنامه تحت عنوان " سال منظومه شمسی"، برنامه های زیادی را در بر میگیرد که شامل رویداد های نجومی و مأموریت های فضایی بدور سیارات و اقمار منظومه شمسی می باشد. البته یک سال زمینی برای پوشش تمام حوادث و اتفاقات نجومی و فضایی کافی نیست، ولی برگزار کنندگان تصمیم دارند تا یک سال مریخی را که یک و نیم برابر یک سال زمینی است برای این پروگرام مفصل اختصاص دهند.

برنامه " سال منظومه شمسی" فرصت خوبی برای گروه های نجومی حرفه ی و آماتور است تا بتوانند خورشید و سیارات و همه فعالیت های فضایی را برای علاقمندان با تفصیل معرفی کنند.

به گفته رئیس بخش علوم سیاره ی ناسا " در جریان سال منظومه شمسی شمار پرواز های فضایی و پرواز سفینه های بدون سرنشین از کنار سیارات و اقمار آنها در ارتفاع کم سه برابر میشود. به گفته او تاریخ مطالعات و فعالیت های فضایی تا کنون شاهد چنین برنامه ی نبوده است. بناء تاریخ این مدت زمان را که از اکتوبر 2010 آغاز و تا اگست 2012 ادامه می یابد، بخاطر می سپارد.

در ادامه فهرستی از فعالیت ها و مأموریت های فضایی را می بینید که در سال منظومه شمسی انجام میشود. سال منظومه شمسی رویداد های خاصی را بصورت زنده و یا در مناسبت های خاص برگزار میکند تا انجمن ها و تشکل های نجومی را در پیشبرد این برنامه ها کمک کند.

نظر ناسا درباره آخر الزمان 2012

ناسا در پاسخ به اینکه آیا تاریخ دسامبر 2012 صحت علمی دارد چنین آورده است:

هنوز عقاید خام و حوادث شایع شده در مورد “ترس سال 2000 ” یا مشکل Y2K از یاد نرفته است. مطابق یافته های دانشمندان سال 2012 سال پایان زمین نیست و شروع انقلاب زمستانی خواهد بود. داستان آخر الزمان ابتدا به ساکن به عقاید سومریها در عهد باستان بر می گردد که آنها معتقد بودند که نی- بی- رو یا کوتوله قهوه ای سیاره ای خواهد بود که به زمین برخورد خواهد نمود و به آن Doomsday  یا روز قیامت می گفته اند. مطابق محاسبات باید این امر در ماه می سال 2003 رخ می داد که چنین نشد و بنابراین، این تاریخ به 2012 چرخش خورده است.این داستان به تمام شدن تقویم محاسبه شده توسط قوم مایا گره خورده و همگان این باور غلط را پیدا کرده اند که بنابر این 2012 (سال انقلاب زمستانی زمین ) سال پایان عمر زمین خواهد بود.( انقلاب زمستانی کوتاه‌ترین روز سال در نیمکره شمالی است (اول دی ماه) و شروع رسمی زمستان محسوب می‌شود. خورشید در این زمان در پایین‌ترین ارتفاع در آسمان قرار دارد چرا که در این زمان جهت محور قطب شمال سیاره ما که نسبت به سطح مداریش دارای انحراف است، در جهت خورشید قرار ندارد. از هنگام انقلاب زمستانی به بعد روزها بتدریج بلندتر می‌شوند و در طول شش ماه زمین در طرف دیگر خورشید قرار می‌گیرد و ساکنان نیمکره شمالی انقلاب تابستانی را در بلندترین روز سال (اول تیرماه) تجربه خواهند کرد)

نکته ای که در تقویم قوم مایا وجود دارد اینکه تقویم رومیزی آنها تا این تاریخ است و این بدان معنی نیست که پایانی برای زمین تصور کرده اند. دقیقا شبیه تقویم رومیزی برای انسانهاست که آخرین روز هر تقویم دسامبر است و این یعنی فردایش روز از نو و روزی از نو می شود.

و اینکه آیا نشانه ای از برخورد سیاره یا شهاب سنگ به کره زمین وجود دارد دانشمندان ناسا معتقدند در چند دهه آینده چنین نشانه ای حاکی از برخورد احتمالی سیاره ای به کره زمین به چشم نمی خورد.هر دسامبر زمین و خورشید در مرکز کهکشان راه شیری قرار گرفته و هیچ اتفاقی نمی افتد و اگر قرار بود باید سالیان گذشته رخ می داده است.

ماردی مانند نی- بی- رو نیز وهمیات و خیالات اینترنتی است و اگر قرار بود شی ای به زمین اصابت کند دانشمندان باید ده ها سال قبل آنرا کشف و ردیابی می کردند تا حدس بزنند چه روزی به زمین برخورد خواهد کرد. اما در مورد ایریس که کوتوله ای مشابه پلوتون است واقعا وجود دارد منتها فاصله اش تا زمین 4 میلیارد مایل است.

نظریه چرخش قطبها نیز صحت ندارد.نظریه جابجایی هسته با قطب در کمتر از یک روز و چند ساعت نیز صحت علمی ندارد. واژگونی در چرخش کره زمین نیز امکان پذیر نیست.جنبش آهسته قاره ها وجود داشته و نمونه آن نزدیک بودن قطبها به استوا و بعد جدایی آنها از هم حدود صدها میلیون سل پیش است اما این با ادعای چرخش ناگهانی و تغییر قطبها با هسته زمین فرق دارد و از نظر علمی بی اساس است.واژگونی مغناطیسی که از آن یاد می شود نیز بسیار بعید به نظر می رسد که در هزاران سال آینده رخ دهد. زمین بعنوان مروارید آبی در معرض تاثیرات ناشی از حرکت ستارگان دنباله دار بوده است و آخرین نمونه آن مربوط به 65 میلیون سال پیش و انقراض دایناسورها بوده است.دانشمندان ناسا با انجام تحقیقات وسیع شروع به یافتن نزدیکترین دنباله دارهایی که احتمال برخورد با زمین را دارند، زده اند.اما چیزی شبیه به دنباله دار نابود کننده دایناسورها نیافته اند.

در نهایت اینکه دانشمندان ناسا درباره وقوع توفان بزرگ خورشیدی نیز اظهار نموده اند که هر 11 سال پیک فعالیت خورشید بالا می رود که می تواند روی ارتباطات ماهواره ای و .. تاثیر بگذارد که بین سالهای 2012 تا 2014 رخ خواهد داد اما هیچ اتفاق خاصی علیه زمین رخ نخواهد داد.

فضاپيماي Cassini ناسا توانسته كو ه هاي آتشفشاني كه مي توان آنرا يك كوه آتشفشان يخي تلقي دهيم. بر روي يكي از قمرهاي سياره زحل. را كشف كند.

زمان بسيار زيادي است كه مظمون وجود توده هاي یخي در جهان وجود داشته باشد. و اين امكان شدني بودن اين موضوع سالهاي زيادي مورد بحث قرار گرفته است. "شکل مشابه آتشفشان تيتان (يكي از قمر هاي سياره زحل)  در آتشفشانهايي كه بر روی زمین رخ مي دهد است، بصورتي كه آن صخره يا كوه اتشفشاني در تيتان شكل توپوگرافی و ترکیب سطح مواد مذاب كه با فشار از آن خارج مي شود با آتشفشان هاي زمين يكسان مي باشد." فضاپيماي Cassini ناسا نيز توانست اين كوه آتشفشاني يخي را در تيتان كشف نمايد.

چرخش شهابسنگ 2009 BD در یکی از هم جهت ترین مسیرهای ممکن با سیاره زمین یکی از نادرترین رویدادهای آسمانی است که از هفته جاری آغاز شده و تا سال 2034 تکرار نخواهد شد.
به گزارش خبرگزاری مهر، طی هفته جاری سیاره زمین میزبان شهاب آسمانی خواهد بود که در فاصله تقریبی 650 کیلومتری- فاصله ای کمتر از دو برابر فاصله زمین تا ماه- به دور زمین گشت خواهد زد.

این صخره کیهانی با وسعت 8 متر 2009 BD نام داشته و در دسته شهابسنگهای CO-Orbital قرار دارد به این مفهوم که در مسیری مشابه مسیر زمین به دور خورشید می گردد. چنین نقطه مشترکی می تواند فرصتی مناسب را به منظور دستیابی اطلاعات با ارزشی از طبیعت شهابسنگها به وجود آورد.

این نوع از شهابسنگها بر خلاف گونه های فانی و زود گذر که دوامی چند لحظه ای دارند با زمین همگام شده و رقصی مارپیچی را برای ماه ها و گاهی اوقات برای سالها به نمایش خواهند گذاشت. به همین دلیل گاهی این پدیده های آسمانی با وجود ابعاد کوچکشان به ماه دوم تعبیر می شوند.

به صورت میانگین سالانه هشت نمونه از شهابسنگهای CO-Orbital در جهان کشف می شوند با این حال شهابسنگ 2009 BD به این دلیل که با زاویه 1.5 درجه از مسیر اصلی زمین بر مدار خورشید قرار گرفته است یکی از مشابه ترین مسیرها را نسبت به زمین طی خواهد کرد که در میان نمونه های مشابه در نوع خود بی نظیر است.

اخترشناسان بر این باورند که با استفاده از این خصوصیت شهابسنگ می توان با کمک فضاپیمایی به آن دست یافته و به جمع آوری نمونه های مطالعاتی پرداخت.

بر اساس گزارش نیوساینتیست، آخرین تاریخی که شهابسنگ 2009 BD از مسیری نزدیک از زمین عبور کرده است به سال 1955 باز می گردد اما به دلیل اینکه مسیر چرخش آن طی دوره جدید مسیری دایره ای و کامل نیست در 2 ژوئن 2011 مجددا از زمین عبور خواهد کرد و تا سال 2034 این پدیده تکرار نخواهد شد.

ناسا اخیرا با انتشار فراخوانی این سوال را مطرح کرده است که با شاتل های بازنشسته چه کار کنیم. بسیاری معتقدند که بایستی آنها را در موزه و یا پارک های نمایش موشک نگهداری کرد. «اریک نایت» اما ایده جدیدتری دارد...

به نظر می رسد که شاتل های فضایی در سپتامبر 2010 بازنشست شوند. ناسا (NASA) اخیرا با انتشار فراخوانی این سوال را مطرح کرده است که با شاتل های بازنشسته چه کار کنیم. بسیاری معتقدند که بایستی آنها را در موزه و یا پارک­ های نمایش موشک نگهداری کرد. «اریک نایت» اما ایده جدیدتری دارد: آنها را به مریخ بفرستیم.

اریک نایت، مدیر آینده­ گرا و موسس شرکت "UP Aerospace و فناوری های شگفت انگیز" معتقد است که راه حل او بسیار ساده است و در عین حال امکان سفر انسان به مریخ را طی چند سال آینده به جای چند دهه بعد ممکن می­سازد.

طرح پیشنهادی نایک که او آن را "مریخ روی یک بند کفش"  می­ نامد ابتدا دو شاتل را ترسیم می­کند که به مدار زمین می ­روند، سپس در کنار هم جفت شده و با یک تسمه به سامانه­ ای با نیروی پیشرانش کافی متصل می­شوند. و بعد یک کانال قابل تورم که فشار هوای داخل آن تنظیم شده است دو مدارگرد را طوری به یکدیگر ارتباط می­دهد که فضانوردان می ­توانند بین دو شاتل تردد کنند.

اما قسمت جذاب این ماجرا روشی است که گرانش مصنوعی را در طول سفر به مریخ فراهم می ­کند. اریک نایت در وب سایت شخصی خود در این خصوص چنین توضیح می ­دهد:

1.       وقتی سکوی پیشرانش، شتاب لازم را به این سامانه­ داد­، تسمه از این دو مدارگرد جدا شده و به فضا پرت می ­شود.

2.       سپس دو مدارگرد از یکدیگر جدا شده و با فاصله چند صد متر از هم قرار می ­گیرند اما کماکان از طریق یک کابل اتصال که به صورت قرقره­ وار باز می­شود به یکدیگر متصل ­اند.

3.       هنگام جدا شدن دو مدارگرد، کانال آکاردئون مانند که مخصوص انتقال خدمه است باز و طویل می­شود.

4.       وقتی مدارگردها در بیشترین فاصله­ تثبیت شده از هم قرار گرفتند، بطور همزمان سامانه­ های کنترل واکنش خود را روشن می­کنند تا با تنظیم موتورها گرانش مصنوعی مناسب و راحت را برای مسافران سیاره سرخ فراهم کنند.

الحمدلله الذی جعلنا من المتمسكين بولایه علی بن ابیطالب

سلام بر محرم، سلام بر ماه غم، سلام بر طلیعه حزن و ماتم
سلام بر حسین ، سلام بر خون خدا، سلام بر سبط مصطفی، سلام بر زاده علی و زهرا
سلام بر کربلا، سلام بر کویر تف دیده تشنه خون، سلام بر صحنه تجلی عشق اله، سلام برسرزمین بلا
سلام بر زینب ، سلام بر دختر علی، سلام بر ظفرمند عرصه دلدادگی، سلام بر غیرت آموز مکتب حسین

سپیده صبح محرم سرزد و دل هزاران عاشق حسین به خروش برآمد. سالی نو رسید و حجاب ظلمت و غفلت به تجلی حسینی دریده شد.

دریغا که خون حسین و اشک یتیمان و رعد صدای زینب، دل در تکاپو نیندازد و زنگار از قلب نزداید. هان، محرم آمد و صدای "هل من ناصر" حسین در صحرای کربلا نه که در تمام زوایای عالم پیچید. زهره در تکاپو آمد و کیهان را غیرت درگرفت. آیا یاوری هست؟

محرم جلوه عشق حضرت حق و رسیدن به مقام "راضیه مرضیه" است. حسین بن علی(ع) با لشکری از نور به قلب شب زد تا دلدادگی خود به حضرت دوست و دلسوزی برای اسلام عزیز را به تصویر کشد. اما هیهات که کاخ ظلم سربرافرازد و فرزند علی ساکت بماند. همان علی که اشک یتیم را تاب نمی آورد و بی مروتی را به نظاره نمی نشست. حسین همان علی است با یارانی با وفا و خاندانی از جان گذشته که رحل اقامت در مسلخ عشق دوست انداختند و جان شیرین برایش باختند.
محرم فرصتی است تا عاشورایی شویم و عاشورایی بمانیم. دست به دامان حسین زنیم و تا ماورای هستی به پرواز درآییم. از غیرت زینب درس گرفته و نوامیس خویش را از عطر حیای دختر علی معطر بخواهیم .

بی شک صدای مظلومیت حسین بن علی(ع) همیشه تاریخ در گوش جهانیان طنین افکن است و یزیدیان را به هراس می افکند. آنانکه به این صوت الهی لبیک گویند و ندای "یالیتنی کنت معکم" سردهند از تبار عاشورا خواهند بود.

مطالب جدید توراه  

دجاجه دجاجه صورت فلکی شمالی درخشانی است که در امتداد کهکشان راه شیری قرار دارد.

ستارگان شمالی این نقشه ستارگان ، تصویر بخش درونی نیمه شمالی کره آسمان بر صفحه‌ای تخت است.

سه ستاره درخشان کمربند جبار و ستاره رجل الجبار در پای راستش یافتن این صورت فلکی را آسان می‌کند.

ستارگان جنوبی این نقشه ستارگان ، تصویر نیمه جنوبی کره آسمان بر روی صفحه‌ای تخت است.

مقدمه

کره آسمان

ستاره قطبی و دبها

قدر ظاهری

صلیب جنوبی

منطقة البروج

صور فلکی مهم